lunes, 25 de noviembre de 2013

REFRÁNS, CANTIGAS E ADIVIÑAS
















A continuación mostrámosvos as cantigas, refráns e adiviñas obre a castaña e o magosto que recompilamos os nenos e nenas da clase, preguntando aos nosos avós e avoas e ás persoas maiores da nosa aldea ou barrio. GRAZAS A TODOS ELES.

                                REFRÁNS
Polo San Martiño mátase o porquiño.
Relámpagos en San Xoán, as castañas vano pagar.
Castañas noces e viño son as delicias do San Martiño.
Polo san Martiño, castañas e viño.
Auga en agosto, nin bo viño nin bo magosto.
A chuvia en agosto, non trae bo mosto, nin bo magosto nin bo entrecosto.
Castañas no Nadal saben ben e pártense mal.
As castañas en agosto queren arder e en setembro beber.
Polo magosto, castañas e mosto.
Polo San Martiño chourizos, castañas e viño.
Por San Martín, castañas mil.
Ao pé do lumiño cómense castañiñas e tómase o viño.
Ao chegar o San Martiño mátase o porquiño e próbase o viño.
A todo porquiño lle chega o San Martiño.
Con castañas e viño novo xa non morre o pobo.
O verán de San Martiño son tres días e un pouquiño.
Despois do San Martiño vén o inverno de camiño.



                            CANTIGAS

Outono bonito                       Acabouse a vendima                     
folliñas no chan                     comeza a esfollada,                        
castañas asadas                    tempo de comer cos veciños         
que ricas están.                     catro castañas asadas.                    


             Non chas quero,  non chas quero, 
             castañas do teu magosto
             Non chas quero,  non chas quero, 
             que me cheiran a chamosco

A castaña no ourizo                      Debaixo do castiñeiro
venche sei o que fai:                     dá gusto parrandear
cando está verde madura,            como ten a folla ancha
cando está madura cae.                non deixa entrar o luar.

 Cunhas castañas quentes            Namoreime da castaña
 sen fame estarán as xentes         namoreime do ourizo,
 cun vasiño de viño                        namoreime de ti nena
 completo o San Martiño.              porque tes o pelo rizo.

Namoreime da castaña                A castaña no  ourizo,            
namoreime do ourizo,                   o ourizo no castiñeiro;           
namoreime de ti nena                   non te namores meniña       
porque tes o pelo rizo.                  do fillo do mariñeiro.             

 Xa estoupan as castañas,           As castañas son castañas
 xa se oen os nenos berrar,          os ourizos son ourizos,
 porque a festa do magosto          os ollos da túa cara
 está a piques de empezar.           para min son dous feitizos.

                    ADIVIÑAS

Alto vivo                             Son pequena,                     
mírame a xente                  e a miña cor é marrón     
e se me río                         cando chega o outono      
quedo sen dentes.              métenme no fogón.          

 Alto estou                         Pódeseme asar,      
 cor de ouro teño               pódeseme cocer,          
 e por unha risada             e aínda sen facer        
 perdo o que teño              pódeseme comer.

                Unha cousa que vive na devesa.           
                e vaille picar o cu á artesa.                         

               Cando ourizo aberto atopas no chan,
               que é doado coller coa man?

Alto me vexo                     Son  branca, non son papel,
no meu capelexo               son verde, non son limón,
ladrón vexo vir                  son vermella, non son sangue,
e co meu carapucho          son negra non son carbón.
non podo fuxir.                  Quen son?
           
           No alto estou e se me río alá me vou.

Alto me vexo                         Teño moitos fillos,                      
no meu capelexo                   cheos de ourizos                        
por unha risada                     un tronco moi groso                  
quedei sen nada.                   e teño moitos picos.      
               
Podes comerme crúa,          Alto, alto cabaleiro
asada e tamén cocida,         dálle a risa   
con ovos  e con leite            e perde o diñeiro.
secas ou fervidas.

Son unha festa esperada              Hai anos saquei a fame
que á xente sei divertir                 de moitos meniños
nacín o 11 de novembro                tamén farto a barriga
e non sei quen son, sábelo ti?       de numerosos porquiños.

                     Arredor dunhas fogueiras                             
                     con gañas de pasalo ben,                          
                     brincaremos e cantaremos                         
                     ata o ano que vén.                              

CHARLA SOBRE SEGURIDADE EN INTERNET

A POLICÍA NACIONAL ALERTA DOS PERIGOS DE INTERNET AO ALUMNADO DE 5º E 6º DE ALBINO NÚÑEZ

Noelia e Martín  
Alumnado de 5º e 6º durante a charla

O día 8 de novembro,venres, no CEIP Albino Núñez tivo lugar unha charla-coloquio sobre  seguridade en internet, impartida por unha axente de policía, á que asistiron os nenos/as de 5º e 6ºde primaria.
Explicoulles que  tiñan  que  ter  coidado  coas  páxinas  de  Internet  por  onde  navegan,  os  perigos que pode haber cando se conectan ás redes sociais como pode ser o uso inapropiado da webcam ou que pasa se mandan demasiada información,  que debían ser  moi  prudentes  nos  datos  cos  que  eles  se  manexan  nesas  páxinas (non dar nunca datos reais, non interactuar con descoñecidos...)  Faloulles tamén  como podían sufrir acoso a través da rede e moitos máis consellos para navegar seguros por internet.

Os alumnos mostráronse moi interesados e fixeron moitas preguntas.

lunes, 11 de noviembre de 2013

UN ESCALOFRIANTE PASEO

Nos juntamos, como de costumbre, un par de amigos para ir a pasear. Esta noche cambiamos nuestro itinerario. En lugar de ir por el paseo que bordea el río decidimos dar un paseo por los alrededores del pueblo. Al pasar por el lado del cementerio parroquial observamos que las campanas no estaban en el campanario, que las macetas y flores estaban tiradas por el suelo, las lápidas estaban movidas. Decidimos entrar para ver que estaba pasando De pronto sentimos una fuerza muy rara que nos empujaba. No se veía a nadie. De repente comenzaron a aparecer cadáveres por todas partes. Unos estaban sin cabeza tirados en los pasillos, otros asomaban sus cabezas ensangrentadas por las esquinas de los nichos, otros venían hacia nosotros y en sus manos traían guadañas, moto sierras y hoces. 
Los ataúdes estaban vacíos. Junto a ellos vísceras y sangre y un montón de arañas, ratas y serpientes haciendo su agosto. Las caras de los muertos tenían clavados cristales. Estaban en su mayoría comidos por la enorme cantidad de depredadores que allí había. Algunos no tenían ojos, otros en las órbitas oculares tenían nidos de avispas y mosquitos. En la sangre de los difuntos nadaban libélulas, cucarachas y moscas.
Estábamos amedrentados cuando, en medio del silencio que había, se oyó un ruido muy fuerte, las lápidas rompieron en trozos minúsculos y el suelo crujía y se resquebrajaba. Se oían voces que llegaban del interior de las tumbas. Aparecían en las lápidas dibujos que parecían lágrimas de sangre como si estuviese la piedra llorando a los que ya no estaban. Las letras que
componen los nombres de los difuntos desaparecían. Los muertos nos arrastraban. Estábamos tan muertas como ellos, pero de miedo. Comenzó a soplar un viento muy fuerte y se oían risas. Los cadáveres se acercaban a nosotros comiendo las vísceras de otros como ellos. Algunos tenían tijeras, otros, hoces. De pronto una gran tormenta iluminó aquel lugar y nos arrastró para dentro de un nicho. La soledad, la humedad y el silencio de aquel sitio eran escalofriantes. El no saber porque estaba pasando todo aquello nos tenía aterrorizados. Todo era muy frío y oscuro. Sólo los rayos dejaban ver aquel paisaje terrorífico y desolador donde fuimos a parar: pies
que caminaban solos, manos que hacían sonar sierras, pulmones que hacían de globos para jugar. ¿Qué nos está pasando? No volveremos a pasear por este sitio nunca más. La tormenta en vez de calmarse cada vez era mayor. No sabemos cómo pero nos quedamos dormidos en el interior de los nichos a donde fuéramos arrastrados. Dormimos poco tiempo, debieron ser unos
pocos minutos. Cuando despertamos, la tormenta había cesado, el suelo estaba bien como siempre, los ataúdes estaban en su sitio y las flores estaban colocadas. Las campanas tocaban ya en el campanario. Los cuervos croaban sin parar. Las letras volvían a componer los nombres de los difuntos allí enterrados. De repente un rayo enciende una luz muy grande y en el cielo se podía leer una frase que decía: “Hasta el próximo Samaín no entenderéis nada”.
Con mucho miedo en el cuerpo decidimos volver a casa. Por suerte podíamos contarlo. Estamos ansiosos y a la vez temerosos porque llegue el próximo Samaín.
Alberto Nóvoa González (5ºcurso)


Un cadro ao estilo de Piet Mondrian

Mostrámosvos o cadro que pintamos entre todos os nenos/as da clase. Primeiro recortamos cadrados e rectángulos en folios e pegámolos nun cartón ata cubrir todo o cadro. Despois pintámolos con cores primarias, branco e negro.  Deixámolo secar e a continuación colocamos tiras de cartolina negra arredor de cada figura xeométrica e o resultado é así de bonito. A todos/as nos gustou moito  e agora témolo exposto  na clase.


domingo, 3 de noviembre de 2013

NOVO CURSO (2013-14)

Despois dun ano de ausencia, volvemos  retomar este espazo coa ilusión de que haxa moitas aportacións  tanto de mestres coma do alumnado. Volvemos estar en 5º curso  e como estamos  adscritos ao programa  Abalar contamos cos medios necesarios  para continuar  con este blog que estivo en “stand by”  durante o pasado curso. Oxalá sirva de canle para que o alumnado se motive  a escribir, ademais de servir  de taboleiro virtual do que facemos na clase ou no centro. Invitamos desde aquí  a participar tamén aos alumnos /as de 6º.  

martes, 1 de mayo de 2012

La tumba tenebrosa



Este libro trata dun neno que continuamente é ridiculizado e acosado por uns nenos do seu colexio. Sunny é o personaxe principal e os seus tres inimigos son Hank, Larry e William. Un día obrígano a ir ao cemiterio onde se encontra o panteón da bruxa Jill para que lle roubase un anel e, a pesar do medoso que el é, acode alí, pois é a condición que lle poñen estes tres malvados para poder recuperar o seu can. E desde que o conseguiu as cousas empezan a cambiar.
Este libro recolle moi ben o que é o acoso escolar e fálanos de algo que comentamos este curso nas clases. A min paréceme moi interesante saber como temos que reaccionar ante unha situación deste tipo. Gustoume moitísimo.    Fran


A min pareceume un libro de moita intriga e tamén de moito medo. Eu asusteime moito con algúns dos feitos que se narraban, pero apreteime ao sillón, respirei fondo e seguín lendo, xa que a historia era moi interesante e quería saber o que ía pasar. É un libro que pode ler calquera persoa se non é moi medica. Se lle tivese que pór unha nota poríalle un 9.     Martín

Para mí este libro es uno de mis favoritos y se lo recomiendo a cualquier adolescente, si tuviese que calificarlo le daría un 9,5.     Pablo 

El libro me encantó. Es una historia fantástica y con episodios de miedo, apropiado para niños de más de diez años ya que es fácil de entenderlo y su vocabulario no es nada difícil. Espero que al leerlo os guste tanto como a mí.       Helleni 


Ha sido un libro bonito y entretenido porque tiene mucha intriga y misterio que fue lo que más me gustó. Tengo leído muchos otros libros pero este ha sido el que más me ha gustado de  los que he leído en toda mi vida. Sunny le dio una buena lección a esos niños que francamente no tenían alma. Se lo recomiendo a personas de todas las edades y especialmente a niños de mi edad.       Bruno
 

jueves, 26 de abril de 2012

Quiero ser como Beckham

El Día Internacional de la Mujer nos proyectaron en el colegio, a los niños del 3º ciclo, la película “Quiero ser como Beckam”. Esta película a todos nos pareció muy adecuada porque además de tratar el tema de la discriminación de la mujer también trata otros temas que estuvimos estudiando a lo largo del 2º trimestre en la asignatura de Educación para a Cidadanía.
La película trata sobre situaciones que pueden darse en nuestros días. Los hechos ocurren en la ciudad de Londres. Una chica hindú quiere ser futbolista profesional pero sus padres no se lo permiten, porque consideran que no es un deporte apropiado para una chica. Así que decide entrenar sin que sus padres se enteren. Los protagonistas principales son: una adolescente hindú (Jess), su mejor amiga (inglesa) y su entrenador, otros personajes son los padres de Jess y los padres de su mejor amiga.
La película destaca muy bien las diferencias culturales de los países de las dos chicas protagonistas, pero también las ilusiones y los problemas comunes de dos chicas de la misma edad, también trata la homosexualidad y el machismo; por ejemplo, las chicas no pueden jugar al fútbol o los indios no pueden casarse con los que ellos quieren y solo con los de su raza.

VALORACIÓN:
La película me encantó. Creo que fue la mejor película que he visto en mi vida en la que trate tan bien el aspecto de discriminación de la mujer a través de un tema de actualidad como es el fútbol. A todos nos gustó mucho, los chicos de mi clase, que son unos futboleros, estaban encantados, pero aunque no te guste el fútbol te va a gustar porque es una historia muy interesante y te hace pensar sobre muchas cosas. Si tuviese que darle una nota al director le daría un 10.
¡Enhorabuena!            Helleni